บทที่ 19 ขอพื้นที่ยืนด้วยตัวเอง

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดไม่อาจช่วยบรรเทาความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นได้เลยแม้แต่น้อย ปรางปวีร์ยังคงยืนนิ่งงันอยู่หลังกรอบประตูไม้บานใหญ่ นัยน์ตากลมโตจ้องมองคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ตีรวนผสมปนเป

เสียงกระเบื้องเคลือบกระทบจานรองดัง ‘กริ๊ก’ แผ่วเบา ทว่าดังก้องกังวานในความเงียบสงัด ต...